یعنی مغز همیشه سعی داره از اتلاف انرژی جلوگیری کنه اونوخ مثلا اگ ببینه ک در کاری موفق نیستین انگیزه رو در اون کار کم میکنه تا از اتلاف انرژی جلوگیری بشه و شما کم کم نسبت ب اون کار حس خوشایندتون رو از دست میدین و این ب حدی میرسه ک از اون کار ناامید میشین و تلاش کردن در اون موردو ول میکنین و کلا اون کارو میزارین کنار...
یک مثال واضح تر:به نظر من در بیشتر ادما اونایی ک سال اول کنکور میدن انگیزه ی بیشتری نسبت ب اونایی ک سال دوم میدن دارن ک یکی از دلایلشم اتلاف انرژیه!اونایی ک تو سال دوم هستن در سال اولشون شکست خوردن پس انگیزه ی کمتری دارن!و انگیزه خیلی بحث مهمیه در موفقیت پس احتمال موفقیتشون میاد پایین!و برای همین من میخام سال اول کنکور بدم و هرچی اوردم همونو بخونم...
البته بعضی از مغزا اینطوری نیستن و انگیزشون کم نمیشه ک این ادما خیلی ادمای موفقین و کم هم هستن...
برای همینه ک میگن وقتی ک شکست میخورین ناامید نشین ولی بنظرم کم شدن انگیزه یه روند طبیعیه ک ناخوداگاه توی مغز اتفاق میفته پس نمیشه جلوش رو بگیریم و باید سعی کنیم همون اولا کارمون رو خوب پیش ببریم و تنبلی نکنیم تا انگیزمون کم نشه بنظرم قدمای اول خیلی مهم ترن...
+فقط من هیچوقت تو زندگیم نفهمیدم ک چجوری وقتی شکست میخوری انگیزه ی اولتو برگردونی؟!مث اون دسته ی دوم ک هرچی شکست میخورن بازم ادامه میدن و خیلیم موفقن تو کاراشون...اونا انگیزه ی دوباره رو از کجا میارن؟!مغز است دیگر چ میشه کرد...
واقعنم انگیزه ی اولی ک بهمون داده میشه یک چیز دیگس نباید بزاریم با تنبلی کم بشه چون دیگ برنمیگرده...
مغز چیز پیچیده ایه و من عاشقشم هرچقدر بیشتر دربارش میدونم بیشتر منو شگفت زده میکنه کتابای نوروساینس داداشم فوق العادن:)♡
#همینطوری_نوشتن
#یاداوری_ب_خودم
برچسب:
نویسنده: رها کریمیان